We kwamen hier (niet geheel toevallig) langs een internetlokaaltje. Tien pc's, die allemaal op dezelfde verbinding lijken te zitten, zodat webpagina's nauwelijks binnenkomen. Het toetsenbord is een beetje anders, dus dit bericht tikken kost me al veel zweetdruppeltjes (ondanks de airco hier). Tijd om mijn 320 (zucht) nieuwe e-mails te checken heb ik niet. Een jongen (de uitbater van deze tent waarschijnlijk) draait nu op zijn pc keihard mp3's, house afwisseld met lokale hits (oh, en nu ineens ub40). Ik zal jullie verder niet lastig vallen, en ga verder vakantie vieren.

Ik ga nu ruim 2 weken op vakantie naar een warm en zonnig land.
Geen internet en geen mobiele telefoon.
Begin augustus weer terug. Of niet natuurlijk.
In dat geval zou ik willen zeggen:
maak er maar een leuk feestje van :-)

(See you soon)

Ik zag zondag op kantoor een stapeltje visitekaartjes liggen, met mijn naam erop. Eindelijk visitekaartjes waarop m'n naam correct is gespeld. Grappig detail: op de plaats waar normaal gesproken op het kaartje www.planet.nl staat, is bij mij www.tonie.net gedrukt. Mooi, want da's m'n virtuele visitekaartje.

Dat ik straks op vakantie ga, wil nog niet zeggen dat jullie weer startpagina.nl of en/nu.nl terug moeten zetten als homepage. Een beter alternatief is tonie.net/weblogs - net nog geupdate. (Wie er nog niet tussen staat, moet blijven spammen.)

Drie weblogs licht ik er even uit. Allereerst die van 'avontuurjournalist' Ton Biesemaat. Die ken ik toevallig, omdat hij voor Planet het 'adventure magazine' Xtreme.nl maakt (klinkt als een p0nro-site, is het niet). Ton 'Terror' Biesemaat is pas een echte liefhebber van Spanning en Avontuur. Zo nu en dan beklimt ie wat hoge bergjes in Azië, of zeilt ie tussen de ijsschotsten door de Barendzzee. Daar schrijft ie dan sfeerverslagen over. En natuurlijk schrijft ie ook over de waaghalserij van anderen. Ton werpt zich in de internetstrijd op als voorvechter van unieke, met passie gemaakte content, zolang het maar niet ten koste gaat van eigen portemoinnae (groot gelijk).
Hij is voortvarend van start gegaan met zijn weblog. Een geniaal begin.

"Het is gelukt. Ik besta virtueel. Wir Kinder von Datenspeicher. Vanaf zaterdag 14 juli kan ik eindelijk de chaos registreren in deze weblog." (...)
"Ik had Tonie, de webloggrootmeester, beloofd een verhaaltje te vertellen. Het wordt het verhaaltje van de vermiste aardrijkskundeleraar. Dit is voor 99% waar gebeurd."
(...)
"Hoor je niemand over. Moet ex-minister van defensie Joris Voorhoeve niet voor het Tribunaal in Den Haag verschijnen voor medeplichtigheid aan Srebenica? "
(...)
"Wat doe je er tegen? 's Nachts wil ik nog wel eens stiekem een stoeptegel een tikkie oplichten dat zo'n oudje valt. Meer kan je niet doen."
(...)
"Boodschappenlijstje van de gemiste kansen:
(...) Wandeling met Nescio langs de IJssel"

Doorgaan Ton! Een echte Biesemaat geeft toch niet op? Misschien zit ie stiekum ook achter Bieslog, de weblog van Wim de Bie? Of is dat gewoon de echte? (Dat zou tof zijn.)

En dan is er nog The Life of Oscar Alexander, ook wel Alex Griffioen. Die jongen heeft ook een droom:

"My life's goal is to get rich someday by running a site that becomes awfully successful. So far, I have 2 attempts at everlasting wealth running: Mister Whizz, a site to help people find the best webhost and/or domainregistrar for their money, and StemWeb.com, a Dutch site filled with polls for and by visitors. So far, none of them has been receiving many hits. Oh well..."

Ik ken Alex ook al van Planet, het wordt saai, want hij liep vorig jaar stage als webdesigner. Ook wel lol mee gehad. Hij is de volgende die ik bekeerd heb tot het loggen van z'n leventje. Doet ie wel in het hip-Amerikanees, je moet er maar tegen kunnen.

Blijkbaar heb ik zonder dat ik me er al te bewust van ben geweest invloed gehad op anderen met m'n weblogziekte. Nu nog proberen m'n zus zover te krijgen om een 'zusje van'-weblog te beginnen. :-)

(Hup, Tonie, snel op Publish drukken, anders ben je dit postje *weer* kwijt!..)

Had ik u al verteld dat deze site 'Kladblok' heet, omdat ik geen zin heb om na te lezen wat ik hier in hoge snelheid publiceer? Bij deze.

Nalezen is meer iets voor teksten op papier. Nalezen op internet, van haastig getikte e-mails bijvoorbeeld, daar wordt toch alleen Bill Gates maar rijker van?

Herman bespeurde bij mij een paar dagen geleden een ''latente drang naar avontuur en spanning''. Ha! Avontuur en spanning heb ik gekregen de afgelopen dagen, een beetje dan.

Nadat ik zaterdagavond laat de hoop dat ik mijn computer weer in orde zou krijgen had opgegeven, belde m'n hoofdredacteur. Ik vertelde hem dat ik de rest van het weekend niet kon werken vanaf huis. Hij zette zelf die avond nog verhalen online die al klaar stonden (hulde), en hij zou voor morgen misschien vervanging zoeken.

''Dit is vast de eerste keer dat de techniek bij Planet wel werkt,'' refereerde hij aan de problemen met servers, snipers en flushes, ''maar de techniek bij jou niet.'' Ik bromde nog terug dat ik me maar ging bezatten op een feestje wat al aan de gang was. Als ik ergens niet tegen kan, dan is het wel falende techniek. En daar heb ik het afgelopen jaar te veel mee te maken gehad. Dat het nu óók thuis fout ging, was de druppel die de emmer deed overlopen. Alcohol moest de grote frustratie dan maar (tijdelijk) doen vergeten.

Ik drink normaal niet zoveel (minder dan mijn leeftijdgenoten in ieder geval) en daarom ging het dit keer een beetje fout. De details zal ik jullie besparen. Sterker nog: ik weet de details alleen maar van anderen, omdat ik zelf niets kan herinneren van de terugtocht en hoe ik op bed ben beland. Complete black-out, het licht ging uit. De kameraad die me geholpen heeft leest dit waarschijnlijk niet, maar toch bedankt.

De volgende morgen werd ik wakker met een kater en een lege maag. M'n hoofdredacteur belde: ik kon toch in Amersfoort werken. De huismeester zou de deur naar de redactie open doen en ik kreeg een alarmcode. (Het is allemaal zwaar beveiligd.) Hup, daar ging ik weer. Anderhalf uur in bus en trein gezeten, om er vervolgens achter te komen dat het papiertje met de alarmcode uit m'n broekzak was gevallen. Gelukkig bleek het alarm bij binnenkomst al uit te staan. Phew.

De rest van de dag heb ik nauwelijks iets gegeten. Ik kwam om half elf 's avonds thuis met een rammelende maag. 'Spanning en avontuur' krijg je niet zonder ongemakken. Maar dat was het natuurlijk niet. 't Was onvolwassen gedrag, jazeker. Dat kan nu nog, maar niet lang meer. Over een paar weken word ik immers 22. Eens kijken, in welke directory staat toch dat nummer van de Ramones? :-)

(Waarom vertel ik dit ook weer? Het interesseert waarschijnlijk bijna niemand iets wat ik uitvoer, zolang er hier maar regelmatig vette hyperlinks aan te klikken zijn, toch? :-)

Ineens wisselt mijn computer weer pakketjes data uit met het Internet. Net op tijd, want ik wilde 'm al het raam uitgooien. En dat alles zo vlak voor mijn vakantie.

Zaterdagavond was ik rond zeven uur druk aan het werk toen het noodlot toesloeg (ik overdrijf graag). Ik had zojuist een collega aan de lijn gehad die vanuit de Tour de France karavaan berichtte over 'brekend nieuws': een of andere gek was met de auto ingereden op toeschouwers langs het parcours. Hij belde me tijdens de persconferentie van de politie, zodat ik er meteen een stukje van kon maken voor de Sport Planeet, waarvoor ik zoals gezegd de afgelopen week aan het invallen was. Toen ik de telefoon neerlegde, zag ik dat Internet Explorer 'hing'. Dat gebeurt wel vaker, de enige remedie is herstarten.

Na de reboot kon ik plotsklaps niets meer met internet doen. Inbellen bij mijn kabelprovider kon wel - een verbinding werd tot stand gebracht - maar op het moment dat er datapakketjes met internet uitgewisseld moesten worden, gaf mijn computer niet thuis. Internet Explorer, Netscape en Outlook Express crashten zelfs steevast op het moment dat ik ze opstartte (na eerst een verbinding te hebben gemaakt).

Iets soortgelijks had ik vorig jaar ook eens meegemaakt. Toen duurde het een paar dagen voordat ik weer kon internetten. Ik herinnerde me nog vaag dat het aan de Netwerkinstellingen had gelegen. Het leek er op dat die nu weer door de war waren gegooid. Waarschijnlijk omdat ik in Outlook Express een extra emailadres had ingesteld (dat doe ik nooit meer...).

Na 3 uur rommelen met de Netwerkinstellingen (Externe toegangsadapter, TCP/IP), 15 keer resetten, installeren van protocollen die me niets zeggen, gepruts met handleidingen en installatie cd-roms van mijn drie modems (56k, isdn, kabel) en van Windows 98, gaf ik het op.

Anderhalve dag later, ik had zondag op kantoor gewerkt, zette ik m'n computer weer aan. Ik dacht in mijn ongekende naiviteit, dat ie het misschien wel weer zou doen, ondanks dat er niks veranderd was. Weer uren lang geklikt, gereset, niets... Zelfs Windows 98 opnieuw geïnstalleerd. Geen effect. Een collega die ik als computernerd (geuzennaam) beschouw gebeld. Dezelfde instellingen gewijzigd die ik al 23 keer had veranderd. En de originele versie van Winsock.dll teruggehaald. Dat leek ook niet te helpen. Nog maar weer eens Winipcfg uitvoeren. En opeens... werd mijn startpagina weer geladen! En kon ik ook andere sites openen! Jippie! Als een kind zo blij huppelde ik door de kamer. :-)

Nu nog wat stukjes op deze site plaatsen en dan de koffer inpakken.